و چون ستاره مرد

باید فریاد کردوخالی شد

انتهای راه است

باید به انتها رسید

یکسر خالی شدوچون هوا تکید

باید مرگ را شناخت

و آن را چون ترانه خواند

                        گفتم:چقدر؟

                                                        گفتی به اندازه ستارگان

                                       به آسمان نگاه کردم

                                                                                   ستاره ای ندیدم...

ای کاش هر چه زودترطلوع عمرم با غروب همراه شود....

کمدی بی سرو ته،بی معنی،خنده آور ودر عین حال تراژدی دردناک و غم انگیزیست که هیچ یک از صحنه های آن قبلا پیش بینی نشده!

زندگی چیست؟سراب است،سراب

نقش پاشیده بر آب است،برآب

عشق خونابه دل نوشیدن

کفن ماتم خود پوشیدن

مرغ پیری است سعادت در قاف

نغمه اش همه لاف وهمه لاف گزاف

موهم سوختن از ساختن است

چه قماری که همه باختن است

دست پیش آر که رفتم از دست

دامنم گیر که هیچم در هست

گره کور غمم،بازم کن

قصه پایان ده و آغازم کن...

هر که با احساس باشد عاقبت خواهد شکست

این جواب سادگیست

این جواب آن دل نازکتر ازخوابهای توست

گریه ات را دیدم                                 ای بهشت احساس

من اگر خالق هستی بودم

امشب از گریه تو سیلاب می کردم

یا که نه،فردا را آخرین روز جهان می کردم

من تو را می فهمم،که دل کوچک تو چه غریبانه شکست

ای بهشت احساس من،تو را می فهمم که دل کوچک تو چه غریبانه شکست...

وقتی تصویر عشق مرا منعکس می کردند

اما دریغ...                                         تو نیامدی و من

همان غروب به بازار رفتم

و برای خودم هدیه ای خریدم

تا یادم بماند هنوز کسی هست که مرا

                                                    دوست بدارد

و حتی...

همان لحظه می دانستم که چقدر

                                              بیهوده امیدوارم....

آن هنگام که مهتاب برعرصه وجود جاری گشت و با فریاد خاموش تجربه کرد روشنایی را...

آن زمان که کوه های محکم سرزمین باورها فرو ریخت وباغباروفریاد گوشخراش به فضا فهماند

فرو ریختن غرور را...

آن هنگام که درختان سرسبز وادی نیستی پا بر کهکشان ها نهادند...با سازوبرگ خود بودن را تجلی ساختند...

آن وقت بود که با لبخند احساس شکستی و با شیون مهتاب بریدی...

وآن زمان فریادت که پر از خفقان بود

                                           در فضای سردوخالی بیکران،بی پاسخ ماند

وز من دل بی رحم تو بی زارتر است

بگذاشتی ام،غم تو نگذاشت مرا

حقا که غمت از تو وفادار تر است...

                                              و حالا لحظه های من

       گرفتار سکوتی سرد و سنگین اند

                                             و چشمانم...

   که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

                                             نمی دانی چه غمگین اند

                      چراغ روشن شب!!

                                             برایم چشمهای تو....

                   نمی دانم چه خواهد شد

                                              پر از دلشوره ام

                          بی تاب و دلگیرم

                                              کجا ماندی که من بی تو،هزاران بار در هر لحظه

                                              می میرم...

به دیوارهای زندان صورت می کشندوبا آن خودشان را سرگرم می کنند.بعضی ها می خواهند

فرار بکنند،دستشان را بیهوده زخم می کنند وبعضی ها هم ماتم می گیرند.ولی اصل کار اینست

که باید خودمان راگول بزنیم.همیشه باید خودمان را گول بزنیم ولی وقتی می آیدکه آدم از گول

زدن خودش هم خسته می شود.به نظرم امروز زبان در اختیارم نیست،چون سالهاست که جز با

خودم با کس دیگری حرف نزدم و حالا حرارت تازه ای در خودم حس می کنم...

من و تو غم زده ایم

من وتو همدل و ماتم زده ایم

گوش ای همزاد!!!

با زبان نگه هم با تو سخن می گویم

از نگاهم بشنو،رخصت گفتار کجاست؟

دل به یاران دروغین مسپار

واژه یار دروغ است،بگو یار کجاست؟

لحضه دردودلموسم دل تنگی ها

وعده ماو تودر عمق دل آینه است

بهتر از آینه منزلگه دیدار کجاست؟

با تو راز دل خود را گفتم

آنکس است اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست سخنی،محرم اسرار کجاست؟؟

                        اگر دیدی بین دو نفریکی تو را دوست داردبدان من هستم...

                        اگر دیدی بین تمام انسانها یکی تو را دوست داردبدان من هستم...

                        اگر دیدی کسی دیگر تو را دوست نداردبدان من مرده ام....

                                          صدای طپش قلبم را می شنوم

                                               نمی دانم کجا پیدایت کنم

                                               در غروب روزهای گذشته

                                                 یا در باغ امید و آرزوها!!!

                                          شاید در خیال گمشده من باشی

                                        فقط تو را در غبار غم انگیز خاطره ها

                                                        می توان یافت...

شاید به حبس ابد محکوم شوی

جزییات جنایتت معلوم نیست

اما،

اثر انگشتت را...

روی قلبی شکسته یافته اند!!!

از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می دهد.خنده را از لبها می زداید،شادمانی

را از دلها می برد.تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه های پریشان از جلوی چشم

 می گذراند.زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است.تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود.تا مرگ نباشد

    زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت.از بزرگترین ستاره آسمان تا کوچکترین ذره روی زمین

دیر یا زود می میرند.سنگها،گیاهان،جانوران،هر کدام پی در پی به دنیا آمده و به سرای نیستی

رهسپار شده در گوشه فراموشی مشتی گردوغبار می گردند...

ای مرگ:

تو از غم واندوه زندگانی کاسته بار سنگین آن رااز دوش بر می داری.سیاه روز،تیره بخت

سرگردان راسروسامان می دهی.تو نوشداروی ماتم زدگی و ناامیدی می باشی.دیده

سرشگ بار را خشک می گردانی.تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز

طوفانی در آغوش کشیده نوازش می کند و می خواباند.تو زندگانی تلخ،زندگانی درنده نیستی

که آدمیان را بسوی گمراهی کشانیده و در گرداب سهمناک پرتاب می کند.

تو از کاروان خسته و درمانده زندگانی مهمان نوازی کرده،آنها رااز رنج راه و خستگی

می رهانی،تو سزاوار ستایش هستی،تو زندگانی جاویدان داری.....

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سرسبز چهار فصلش همه

آراستگی است

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی است

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلبها صیقلی از آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند.....

                                                                                      از غم وغصه و بهونه

                                                                        می نویسم که بدونی...

                                   می نویسم از غروب عاشقونه

                                               که به هنگام غروبش توی دل

                                                  گویی هزاران کوه سنگی جا می مونه

                                                                 می نویسم که بدونی ای عزیزترینم!!!

                                                                           بی تو بی کس وغریبم

                                                    می نویسم از یه عشق ساده

                                      که ندیدیش حتی با یه اشاره!!

                           می خوام بدونم عزیزم؟!!

               انقدر برات سخت بوده؟؟؟

می نویسم که از یاد ببرم

                 هر چی ازم گرفته شد

                           می خوام بدونی عزیزم

                              هر چی که رشتم پنبه شد!

                                         چشمام یه چیزی کم دارن

                               چقدر ببارن به خدا خسته شدن حق دارن

                                                                   می نویسم از قول وقرارا

                                                                   می دونستی؟؟باز زیرشون زدیا!!

                                                                می نویسم که بدونی...جدایی سخته به خدا

                                                                       می نویسم از گلدونی شکسته

                                                           از دلی که غم در اون نشسته

                                            می نویسم که یه وقت یه روزی

                                        نگی تقصیر از خودت بوده

                            خواستی روی این دل پیر

                مرهم بذاری گل بکاری

پس چی شد؟زدی گلدون و شکستی؟؟؟؟

                                        جرم دل شکستن؟؟؟

                                                تو بگو چیکار کنم من؟

                                                 و من باز هم می نویسم.....

     پنداشتم نسیم است اما چرا طوفان شد؟

          پنداشتم جویبار است اما چرا سیلاب شد؟

                            پنداشتم گل است اما چرا خار شد؟

                                 پنداشتم پرستوست اما چرا عقاب شد؟

                                                  پنداشتم آهوست اما چرا ببر شد؟

                               پنداشتم پروانه است اما چرا عقرب شد؟

                        پنداشتم عسل است اما چرا زهر شد؟

                پنداشتم بهار است اما چرا خزان شد؟

  آری آنچه پنداشتم عشق است الکی بود...!!