دل من يه روز به دريا زد ورفت...

پشت پا به رسم دنيا زد و رفت...

زنده ها خيلي براش کهنه بودن...

خودشو تو مرده ها جا زد و رفت...

هواي تازه دلش مي خواست ولي...

آخرش تو غبارا زد و رفت...

دنبال کليد خوشبختي مي گشت...

یاره.راستش برای خودمم غریبه.دیگه نمی شناسمس.هوا ابریه،قرمزه،از بس که گریه کرده

چشماش خون شده.آسمون رو می گم.امروز از صبح گیج بودم.توی خیابون سرگردون مثل

روزای دیگه.می گشتم،دنبال چی؟ نمی دونم.مروارید های آسمون هم دونه های اشک گونه ها م

روهمراهی می کردن.نمی دونم چند ساعت می رفتم،ولی همین قدر می دونم که کاملا خیس شده

بودم.خونه که اومدم خلوت بودوتاریک.هیچ کس نبود،من،تنها.عجب استقبالی!!!برق هم نبود،نمی

دونستم اونم باهام قهره!!روی کاناپه دراز کشیدم.توی همچین روزی درست شش سال پیش یا نمی

دونم ۵سال پیش شاید،خونه شلوغ بود.عجب شوری،چه هیاهویی.و دختری که انگار رو ابرا

بود.یه هو چراغ روشن می شد و همه می گفتن....اما حالا،حالا چی مونده؟فقط گذشته،فقط آه!

گذشته پیش چشمامه،یه لحظه هم رهام نمی کنه.فکر کردم یادم نیومد.خدایا!این چه روزیه؟پر

ازوحشته،پر از ابهامه.تو یادت میاد؟معذرت می خوام،باز صدات کردم.یادم رفته بود تو هم تنهام

گذاشتی.حالا من هستم و یه شمع!رفتم جلوی آینه تا شاید چیزی یادم بیاد.چی می دیدم؟این

کیه؟بیشتر شبیه مرده هاست.پس چرا جاش اینجاست؟خشک،نحیف ورنجور،با چشمانی سرخ

شده.درست مرده ای که از گورستان فرار کرده رو می دیدم.چشمم به شمع افتاد.آره.درسته،یادم

اومد.توی همچین روزی پا به این زندان گذاشتم و این یعنی آغاز بدبختی من.دوباره به دختره توی

آینه نگاه کردم ،چی باید می گفتم؟ورودت را در این لجنزار تسلیت می گویم.و چراغ اتاقم روشن

شد.خواستم گریه کنم اما گریه هم تنهایم گذاشت...

خسته ام اما نه این بار از جانب جسمم بلکه روحی خسته دارم، روحم خسته از رویارویی با سردی های طوفان سخت زمانه است ، روحم خسته از تحمل سنگینی خویش است و پرواز آرزویش گشته ، خسته از زخم های ناجوانمردانه ای است که تو بر آن وارد آوردی و حال میگرید نه به خستگی خود بلکه به حاصل این کوله بار خستگی ....
که هیچ چیز جز تنهایی نیست !

یک بار دیگر گلی از شاخه امیدم چید...

ساده است نوازش سگی ولگرد

شاهد آن بودن که چگونه زیر غلطک میرود و گفتن آنکه سگ من نبود...!

ساده است ستایش گلی چیدن و از یاد بردنش

که گلدان را باید آب داد...

ساده است بهره بردن از انسانی

دوست داشتنش بی هیچ احساس عشقی

او را به فراموشی سپردن که نمیشناختمش...

ساده است لغزش های خود را شناختن

با دیگران زیستن به حساب ایشان گفتن که

من اینچنینم...!

ساده است که چگونه می زی

باری...!